el

من و فاحشه

تقدیم به خواهرم و تئودور وان گوگ

تو زیبایی

با هر فشار به دست می چسبی

و رنگ هایی به دست های تو می چسبد

من خالق گوش هایی می شوم برای شنیدنت و تو گوش هایی را برای صرف شام آماده می کنی

رنگ هایی در تن ام برای استقامت گیاه     و در هر زاویه قلمروی در احاطه ی هر چشم

در زمان و در مصرف هر میز و در مصرف هر شیشه ی اُدکولن    و در مسیر هر پیاده روَی     و تخم مرغ نیمرو برای صرف صبحانه در کافه های پاریس

باید گریه کرد و به پست خانه نامه ای فرستاد

بزرگم کنید و برگردید و    ببینید و تلفن زنگ می زند

من را بزرگ کنید

برگردم و نگاه کنم    فقط نگاه کنم     فقط سگم را بردارم    پارس سگم را بردارم         جایی در جا ماندن و پنهان شدن    تلفن زنگ می زند     مثلن وقتی خوابی پیدا نمی شوی    وقتی که    که برمی گردد و به صورتت نگاه می کند و صورتت برمی گردد     به که نگاه می کند     کاش نمی می نشست روی شانه ها    و شهر پر از نگاه     تلفن    زنگ می زند    کاش صورتم را می شستم     که ها برگردد بنشیند روی هر پلک    بچسبد به ترس هر استخوان     بچسبد به تمنای خداییش      و خدا پر از نگاه    آب سرد است       و صورتش برمی گردد     برمی گردد و هی هی به من نگاه می کند      برنمی گردد       و خدا پشت هر پنجره شهر را می چسباند    در ساعت ها     ساعت های پاریس    هر دشت به انضمام کوهی که برم می گرداند         خدا دست هایی را در کار گزاشته است      و لیوان من

من را بزرگ کنید

در گهواره های مِتال

و هر ایستگاه به واگن من می چسبد

گیتاریست جوان

این مشکل آکوردها ست و گوش ها      این مشکل هر دقیقه است در کوبه های هر کلید چشم انداز

جمع نمی شود

جا به جایی در رگ های آبی و بنفش

و روزنامه ای روی صندلی کوپه ی من      بلیط من    میدان تر و بار

سگم در پاریس منتظر پارس بعدی می ماند    

کاملن به تو دوخته شده

و حتمن می خواهم شبیه عابری باشم     شبیه عابری باشم    و دست هایی را در آب لیوان نگاه کنم     شبیه عابری باشم     و دست هایی را فقط نگاه کنم     شبیه

که رد می شود و می ایستد تا چراغ قرمز شود    و می رود

بلیط من     به چه چیزی فکر می کنم     شاید فکر کرده باشم    کوپه ی من    روی صندلی     روزنامه ای که می خواسته ام      برگرد و       ایستگاه من    گوش های من به هر ضربه می چسبد     هر کلمه به هر کلمه می چسبد

بلیط من

و می رود

سنگی زیر دست و پایم به خواب می رود و من سعی می کنم استخوانش را . . . خُوب می دانید که من     او خواب است    من سعی می کنم استخوان هایش را در بیاورم تا راحت تر نفس بکشد    می دانید که من من گوش ها را می چسبانم    و استخوان هایش را در حفره ای از من چال می کند

می دانید که

29 خرداد ماه 1386