از تمام دوستانی که کارهایشان را - به ویژه در وب - می خوانم و دوست دارم رویشان حرفی بزنم ولی به دلیل شرایط ویژه ی جسمانی ام در حال حاضرُ چونین امری مقدور نیست عذر می خواهم.
خواندن امر فوق العاده ای است. خواندن امکان شگفتی است. هر آن چه در متن می نشیند و در خور متن بودن است. نخواندنِ امرِ خوانش پذیر خارق العاده است.
از تمام آن هایی که اجازه می دهند بخوانم شان بسیار متشکرهستم.
. . .
گمان می کنم باید از رویدادهای زیادی گفت و شنید روایت های روزهایی که از سر گذرانده ایم.
چه کسی می تواند بگوید سلام؟
کشوهای میز به باز و بسته شدن مشغول اند / سرهای انبساط قهوه و شکر / باز می شوند / و بسته می شوند / که انسان همیشه در خسران است / دست باز می شود و دست می دهد /
+ نوشته شده در ساعت توسط الهام ملک پور
|
